چرا 94 درصد تسهیلات در عرض 2 سال از بین می رود؟ تنظیم توزیع برق شما ممکن است مقصر باشد!

تنظیم قدرت ضعیف در مشکلات کوچک خود را نشان می دهد. یک شارژر احساس گرما می کند. یک روتر بدون هیچ دلیل مشخصی سقوط می کند. وقتی یک دستگاه دیگر را وصل می کنم، یک مانیتور سوسو می زند. میز هنوز کار می کند، اما به نظر می رسد یک تغییر کوچک می تواند همه چیز را از بین ببرد. من به این موضوع توجه زیادی دارم زیرا اکثر مشکلات برق به عنوان یک شکست بزرگ شروع نمی شوند. آنها به عنوان عادات سست شروع می شوند. یک نوار تعداد زیادی دستگاه را حمل می کند. یک آداپتور زیر انبوهی از کابل ها قرار دارد. یک پریز بار بیشتری از آنچه باید می گیرد. من این را در یک دفتر کار خانگی، یک پیشخوان خرده‌فروشی کوچک و یک میز اتاق خواب دیده‌ام که در آن لپ‌تاپ، چاپگر، لامپ و روتر همگی از یک خط پریز استفاده می‌کردند. اولین حرکت من ساده است. من به بار کامل نگاه می کنم. همه دستگاه‌هایی را که از برق استفاده می‌کنند فهرست می‌کنم: - لپ‌تاپ یا رومیزی - مانیتور - روتر - چاپگر - شارژر تلفن - فن یا بخاری کوچک - بلندگوها - نوار نور سپس بررسی می‌کنم که هر دستگاه واقعاً به چه چیزی نیاز دارد. شارژر لپ تاپ ممکن است در نوار مشترک خوب باشد. چاپگر، بخاری یا برج رومیزی ممکن است نیاز به مراقبت بیشتری داشته باشد. من دستگاه‌های پرمصرف را روی یک پریز قرار نمی‌دهم فقط به این دلیل که دوشاخه هنوز جا می‌شود. این عادت اغلب به گرما، سر و صدا و نیروی ناپایدار تبدیل می شود. چیدمان کابل نیز مهم است. من سیم ها را به راحتی در دسترس و به راحتی بازرسی می کنم. من آداپتورها را زیر فرش یا پشت مبلمان تنگ نمی گیرم. من فضایی را در اطراف آجرهای برقی باقی می گذارم تا بتوانند گرما را آزاد کنند. من کابل ها را از آب، مناطق تمیز کردن و مکان هایی که پاها روی آنها فشار می آورند جدا نگه می دارم. یک مسیر کابلی منظم فقط به ظاهر نیست. تشخیص عیوب را آسان تر می کند. مشکل رایجی که می بینم افزونه های ارزان قیمت است. یک نوار درجه پایین، یک شکاف شل یا یک سیم کشنده فرسوده می تواند به سرعت مشکل ایجاد کند. قطعاتی که احساس لرزش دارند را تعویض می کنم. اگر دوشاخه به راحتی بیرون بیفتد، استفاده از آن را متوقف می کنم. اگر یک نوار در طول استفاده معمولی گرم شود، آن را نادیده نمی‌گیرم. آن گرما معمولاً داستانی را بیان می کند. یکی از فریلنسرهایی که با او کار کردم مشکلی ساده اما خسته کننده داشت. لپ تاپ، مانیتور دوم و روتر او همگی یک نوار قدیمی در نزدیکی زمین مشترک داشتند. تماس‌های ویدیویی همچنان متوقف می‌شد و او اینترنت را مقصر می‌دانست. مشکل اصلی روتر نبود. نوار بیش از حد بارگذاری شده بود و اتصال دوشاخه شل بود. پس از اینکه او روتر را به یک پریز ثابت منتقل کرد و به مانیتور و لپ‌تاپ مسیر برق پاک خود را داد، تنظیمات بلافاصله آرام‌تر شد. من همین الگو را در مغازه های کوچک می بینم. یک دستگاه کارت، یک چراغ علامت، یک شارژر و یک فن اغلب به یک پریز گوشه وصل می شوند. مالک متوجه بازنشانی های تصادفی می شود و فکر می کند مشکل دستگاه است. من معمولاً قبل از اینکه خود دستگاه را بررسی کنم مسیر برق را بررسی می کنم. اغلب اوقات، راه‌اندازی نیاز به تقسیم بهتر در بین پریزها دارد. روال من برای تنظیم برق پایدارتر به راحتی قابل پیگیری است: - لیست کامل دستگاه را بررسی کنید - بارهای سنگین را در پریزهای جداگانه پخش کنید - آداپتورهای داغ را در هوا باز نگه دارید - نوارهای فرسوده و سیم های آسیب دیده را جایگزین کنید - در جایی که راه اندازی نیاز به یک محافظ برق دارد - نصب را بعد از هر تغییر تست کنید من همچنین دوست دارم فضایی برای رشد باقی بگذارم. تنظیم میز به ندرت ثابت می ماند. یک ماه لپ تاپ و لامپ نگه می دارد. بعداً یک صفحه نمایش دوم، یک بلندگو یا یک چاپگر اضافه می کند. اگر ظرفیت اضافی باقی نگذارم، راه‌اندازی سریع به هم می‌ریزد. من فضای کمی را ترجیح می دهم تا سیستم بتواند با تغییر نیازها پایدار بماند. چیزی که من بیشتر از همه می‌خواهم، یک راه‌اندازی برق است که هر روز نیاز به توجه نداشته باشد. من می‌خواهم چراغ‌ها ثابت بمانند، روتر روشن بماند، شارژر خنک بماند، و میز کار احساس امنیت کند. این معمولاً مربوط به خرید تجهیزات بیشتر نیست. این در مورد استفاده از آنچه دارم با احتیاط، بررسی بار و تمیز نگه داشتن طرح است.

من بارها و بارها یک الگو را دیده ام: اکثر مردم به دلیل کمبود تلاش شکست نمی خورند. آنها به سرعت شکست می خورند زیرا پیام اشتباهی می سازند، در مورد درد اشتباه صحبت می کنند و قبل از اینکه بازار بتواند پاسخ دهد تسلیم می شوند. به همین دلیل است که خط "94% Fail Fast" برای من بسیار صادق است. وقتی به صفحات فروش ضعیف، نرخ پاسخ پایین یا تبلیغاتی که حرکت نمی کنند نگاه می کنم، معمولاً همین مشکل را پیدا می کنم. پیشنهاد مبهم است. کلمات احساس سفت می کنند. خواننده نمی تواند بفهمد که چرا این برای آنها اهمیت دارد. فکر نمی کنم این با بدشانسی شروع شود. من فکر می کنم با پیامی شروع می شود که هرگز فرود نمی آید. این را به سختی یاد گرفتم. در یک مقطع، من به ترویج یک تجارت خدمات کوچک کمک کردم. مالک محصول خوب، قیمت منصفانه و تلاش قوی داشت. با این حال، پاسخ ضعیف بود. صفحه در مورد کسب و کار صحبت می کرد، نه مشتری. ویژگی ها را ذکر کرده بود، نه نقاط درد. به نظر صیقلی می آمد، اما احساس مفیدی نداشت. وقتی کپی را بازنویسی کردم تا با یک نیاز واضح صحبت کنم، پاسخ‌ها سریع‌تر می‌آمدند و مالک در نهایت جذب می‌شد. این نحوه نوشتن من را تغییر داد. اکنون با یک سوال شروع می کنم: خواننده در حال حاضر سعی در حل چه مشکلی دارد؟ اگر نتوانم آن را در یک جمله ساده پاسخ دهم، کپی آماده نیست. من نوشته هایم را تمیز و مستقیم نگه می دارم زیرا خوانندگان به سردرگمی پاداش نمی دهند. اسکن می کنند. زمانی که احساس می کنند درک می شوند متوقف می شوند. زمانی که صفحه احساس کار می کند، ادامه می دهند. در اینجا روشی است که من به آن می پردازم. مرحله 1: من برای یک نفر می نویسم، نه برای یک جمعیت. یک پیام برای "همه" معمولاً به هیچ کس کمک نمی کند. من یک نوع کاربری و یک درد اصلی را انتخاب می کنم. یک صاحب سالن ورزشی محلی، یک طراح آزاد، یک صاحب مغازه کوچک، یک مربی جدید یا یک خریدار SaaS همگی به کلمات متفاوتی نیاز دارند. وقتی سعی می کنم با همه آنها یکباره صحبت کنم، کپی مسطح می شود. مرحله 2: من با درد رهبری می کنم. من با غرور محصول شروع نمی کنم. من با مشکل شروع می کنم. به عنوان مثال: شما در حال کلیک هستید، اما افراد کمی پاسخ می دهند. شما اغلب پست می گذارید، اما تلفن بی صدا می ماند. شما پول خرج می‌کنید، اما سرنخ‌ها ضعیف هستند. این خطوط به این دلیل کار می کنند که شبیه افکار خود خواننده هستند. اعتماد از آنجا شروع می شود. مرحله 3: قول را ساده نگه می دارم. مردم فهرست بلندی از ادعاها را نمی خواهند. آنها نتیجه روشنی می خواهند که بتوانند درک کنند. از زبان سنگین پرهیز می کنم. از تعریف و تمجید توخالی پرهیز می کنم. من می گویم این پیشنهاد چه کاری انجام می دهد، به چه کسانی کمک می کند و چه تغییری می تواند ایجاد کند. کلمات کوتاه در اینجا کمک می کنند. خطوط کوتاه نیز کمک می کند. مرحله 4: من از مدرکی استفاده می کنم که به زندگی نزدیک است. یک مثال واقعی بیش از یک ادعای بزرگ انجام می دهد. یکی از نانوایی‌های کوچکی که من تماشا کردم همین مشکل را داشت که بسیاری از مغازه‌ها با آن مواجه هستند. محصول خوب بود، اما پیام در صفحه ضعیف بود. بعد از اینکه آنها کپی را تغییر دادند تا روی سفارش‌های روزانه تازه، صبحانه‌های خانوادگی و تحویل آسان تمرکز کنند، پاسخ ثابت‌تر شد. هیچ اتفاق جادویی نیفتاد. این پیشنهاد فقط با نیاز بیشتر مطابقت داشت. این همان چیزی است که اغلب بازاریابی خوب است. مسابقه بهتر مرحله 5: اعداد را بررسی می کنم و تنظیم می کنم. من زیاد به سلیقه خودم اعتماد ندارم. من به پاسخ ها، کلیک ها، تماس ها و فروش ها نگاه می کنم. اگر خطی نادیده گرفته شود، آن را تغییر می دهم. اگر قولی مبهم است، آن را قطع می کنم. اگر صفحه ای شلوغ است، قسمت های اضافی را حذف می کنم. اینجاست که بسیاری از مردم خیلی زود تسلیم می شوند. آنها انتظار دارند که یک پست، یک صفحه یا یک تبلیغ همه چیز را انجام دهد. که به ندرت اتفاق می افتد. کپی قوی معمولاً از آزمایش های کوچک و ویرایش های ثابت حاصل می شود. دیدگاه من ساده است. اکثر مردم به دلیل کمبود محصول شکست نمی خورند. آنها شکست می خورند زیرا پیام را عجله می کنند. اگر خواننده نتواند مقدار را سریع ببیند، صفحه آنها را از دست می دهد. اگر درد ملایم باشد، پاسخ نیز ملایم است. اگر کلمات عمومی به نظر برسند، نتیجه کلی به نظر می رسد. من برای جلوگیری از آن می نویسم. من ساختار را محکم نگه می دارم. من به زبان ساده صحبت می کنم. من به مشکل خواننده نزدیک می شوم. من از مثال هایی استفاده می کنم که احساس آشنایی دارند. کلمات اضافی را که صفحه را کند می کنند حذف می کنم. به این ترتیب است که من سعی می‌کنم الگوی پشت سر «۹۴ درصد سریع شکست خوردن» را شکست دهم. نه با بزرگتر به نظر رسیدن. نه با هوشمندتر به نظر رسیدن. با مفید به نظر رسیدن. اگر می خواهید محتوای شما ماندگاری بیشتری داشته باشد، با یک نیاز واضح و یک پاسخ روشن شروع کنید. مانند فردی بنویسید که فشار آن طرف صفحه را درک می کند. این همان بخشی است که بیشتر مردم از دست می دهند.

لطفا عنوان و موضوعی را که می خواهید در مورد آن بنویسم برای من ارسال کنید. اگر از قبل عنوانی دارید، آن را در اینجا قرار دهید. اگر نه، محصول، خدمات یا صنعت را به من بگویید تا من نسخه انگلیسی آن را برای شما بنویسم.

من استرس یک خرابی ناگهانی را می دانم. یک ماشین می ایستد و کل خط آن را احساس می کند. سفارشات کند می شود. کار انباشته می شود. مردم به همان دستگاه بی صدا نگاه می کنند و منتظر رفع مشکل هستند. من این را در یک کارخانه کوچک دیده ام و آن را در یک تعمیرگاه شلوغ دیده ام. الگو همیشه مشابه است. مشکل فقط قسمت شکسته نیست. مسئله بزرگتر علائم هشدار دهنده ای است که مردم از دست می دهند. وقتی می خواهم جلوی خرابی ها را بگیرم، با وحشت شروع نمی کنم. من با یک روال ساده شروع می کنم. قبل از اینکه به مشکل بزرگتری تبدیل شود، دستگاه را چک می کنم. من به نویز جدید گوش می دهم. احساس گرمای غیرعادی می کنم. من به دنبال پیچ و مهره های شل، نشتی، گرد و غبار، زنگ زدگی و کابل های ضعیف می گردم. من یک سوال ساده می پرسم: "اینجا چه چیزی در حال تغییر است؟" این سوال مرا از دردسرهای زیادی نجات می دهد. یک مشتری من یک بار هر چند هفته یک بار یک موتور نوار نقاله را از دست می داد. تیم به تعویض موتور ادامه داد و همان شکست برگشت. نزدیک‌تر نگاه کردم و گرد و غبار، خنک‌کننده ضعیف و کمربند را دیدم که خیلی سفت بود. ما دستگاه را تمیز کردیم، تسمه را تنظیم کردیم و یک برگه چک اولیه تنظیم کردیم. موتور دیگر به همان شکل خراب نمی شد. راه حل جادویی نبود مشاهده دقیق بود در اینجا روشی است که من استفاده می کنم. من بازرسی را ساده می کنم. من از کارگران نمی خواهم که ده چیز را به خاطر بسپارند. من یک لیست کوتاه به آنها می‌دهم: - صدا را بررسی کنید - گرما را بررسی کنید - سطح مایعات را بررسی کنید - قطعات شل را بررسی کنید - علائم سایش را بررسی کنید - لرزش را بررسی کنید - چراغ‌های خطا را بررسی کنید فهرست کوتاه بهتر کار می‌کند زیرا مردم واقعاً از آن استفاده می‌کنند. من سوابق تعمیر و نگهداری را روشن نگه می دارم. آنچه را که می بینم، آنچه را جایگزین می کنم و آنچه را که تنظیم می کنم، می نویسم. این به من کمک می کند تا الگوها را تشخیص دهم. اگر همان بلبرینگ بارها و بارها فرسوده شود، می دانم که مشکل اصلی هنوز وجود دارد. اگر همان پمپ افت فشار را نشان دهد، من به جای تعویض تصادفی قطعات، عمیق تر نگاه می کنم. من به سیگنال های کوچک توجه می کنم. یک نشتی کوچک می تواند به یک توقف بزرگ تبدیل شود. بوی عجیب می تواند به اصطکاک یا گرما اشاره کند. ماشینی که با تاخیر شروع به کار می کند ممکن است قبلاً یک قطعه ضعیف در داخل داشته باشد. من قبل از اقدام منتظر یک شکست بلند نیستم. من همچنین افراد را برای صحبت کردن آموزش می دهم. در بسیاری از جاها، کارگران ابتدا هشدار را می بینند. صدای کلیک را می شنوند. متوجه لرزش می شوند. آنها دریفت کمربند را می بینند. اگر تیم در گزارش مشکلات کوچک احساس امنیت کند، خرابی ها به روشی واضح کاهش می یابد. قطعات یدکی را آماده نگه می دارم. من قفسه را با اقلام تصادفی پر نمی کنم. من قطعاتی را که اغلب خراب می شوند نگه می دارم. تسمه ها، فیلترها، مهر و موم ها، فیوزها، بلبرینگ ها و سنسورها در بسیاری از مغازه ها اهمیت دارند. وقتی قسمت سمت راست نزدیک دستگاه باشد، کار تعمیر ساده تر و تمیزتر می شود. من به استفاده روزانه هم اهمیت می دهم. هنگامی که افراد به شدت به آن فشار می آورند، تمیز کردن را نادیده می گیرند یا مراحل ساده را نادیده می گیرند، یک ماشین می تواند سریعتر بشکند. به تیم‌ها یادآوری می‌کنم که از بار مناسب، تنظیمات مناسب و روال تمیز کردن مناسب استفاده کنند. استفاده خوب بخشی از نگهداری است. دیدگاه من ساده است. خرابی ها با یک اشتباه بزرگ شروع نمی شوند. آنها از علائم کوچکی که دیده نمی شوند رشد می کنند. اگر می‌خواهم ماشینی به خوبی کار کند، سه کار انجام می‌دهم: آن را بازرسی می‌کنم، آنچه را که می‌بینم ثبت می‌کنم و به علائم هشدار دهنده زودتر عمل می‌کنم. این عادت هزینه کمتری نسبت به تعمیرات مکرر دارد و کنترل بیشتری را در روز کاری به ارمغان می آورد. من به این رویکرد اعتماد دارم زیرا کارکرد آن را در مغازه‌های شلوغ، کارگاه‌های کوچک و فضاهای تولیدی با برنامه‌های فشرده دیده‌ام. درس همونطور می مونه زود مراقبت کنید، زودتر رفع کنید و روند را شفاف نگه دارید.

من با مشکلات توزیع خیلی مستقیم برخورد می کنم. وقتی سهام در یک منطقه به آرامی حرکت می کند و در منطقه دیگر تمام می شود، کسب و کار بلافاصله آن را احساس می کند. سفارش ها به تاخیر می افتد مشتریان سوال می پرسند. تیم فروش به دنبال بروز رسانی است. من این الگو را بارها دیده‌ام و دیدگاه من ساده است: توزیع فقط ارسال کالا نیست. این در مورد ارسال کالاهای مناسب به مکان مناسب، به مقدار مناسب، از طریق مسیری منطقی است. آنچه معمولاً اشتباه می شود با خواندن تقاضای ضعیف شروع می شود. ممکن است یک محصول در یک شهر خوب بفروشد و در شهر دیگر ساکت بماند. اگر در همه جا همان سطح موجودی را حفظ کنم، یک شعبه کوتاه می شود و شعبه دیگر روی موجودی اضافی می نشیند. که باعث ایجاد زباله می شود. همچنین باعث ایجاد فشار روی تیم می شود. من این را با بررسی سه نکته حل می کنم: - جایی که تقاضا زیاد است - جایی که سهام به کندی حرکت می کند - جایی که هزینه تحویل خیلی زیاد است، حدس نمی زنم. سوابق سفارش، سوابق بازگشت و سوابق مسیر را بررسی می کنم. من همچنین با افرادی که فروش را در محل انجام می دهند صحبت می کنم. آنها اغلب مشکل را قبل از اینکه گزارش نشان دهد می دانند. یکی از نمونه ها یک برند میان وعده کوچک است که من از نزدیک دنبال کردم. انبار مرکزی آنها به هر فروشگاهی همان مبلغ را ارسال می کرد. فروشگاه‌های مرکز شهر به سرعت فروخته شدند، در حالی که برخی از فروشگاه‌های حومه شهر پس از چند روز هنوز جعبه‌هایی باقی مانده بودند. موضوع محصول نبود. موضوع طرح توزیع بود. پس از تقسیم سهام بر اساس نوع فروشگاه و سرعت فروش، عدم تطابق بسیار کمتر شد. برنامه ریزی مسیر به همان اندازه اهمیت دارد. یک مسیر ضعیف می تواند یک تحویل ساده را به یک مسیر کند تبدیل کند. من به الگوهای ترافیک، مکان فروشگاه، قوانین بارگیری و عادات راننده نگاه می کنم. من همچنین بررسی می کنم که آیا مسیر با اندازه سفارش مطابقت دارد یا خیر. کامیونی که خیلی کم حمل می کند سوخت را هدر می دهد. مسیری که خیلی وقت ها تغییر می کند باعث ایجاد اشتباه می شود. روش من بسیار عملی است: - فروشگاه ها را بر اساس منطقه گروه بندی کنید - حرکت دهندگان سریع و آهسته را به طور جداگانه گروه بندی کنید - یک برنامه مسیر اساسی تنظیم کنید - هر هفته تحویل های ناموفق را بررسی کنید - مسیر را در هنگام تغییر الگوهای سفارش تنظیم کنید. من سیستم های ساده را ترجیح می دهم. هنگامی که سیستم بیش از حد پیچیده باشد، تیم استفاده از آن را به خوبی متوقف می کند. کنترل موجودی بخشی دیگری است که هرگز نادیده نمی‌گیرم. سهام بیش از حد باعث افزایش پول نقد می شود. سهام خیلی کم به خدمات آسیب می زند. من برای هر کالای اصلی یک کف سهام روشن تعیین کردم. من همچنین یک بافر کوچک برای اقلامی که سریع حرکت می کنند یا با تأخیر تأمین کنندگان مواجه می شوند، نگه می دارم. آن بافر باید کوچک و کنترل شود. این برای کمک است، نه برای پنهان کردن برنامه ریزی بد. من همچنین دوست دارم استثناها را دنبال کنم. یک گزارش معمولی مفید است، اما استثناها به من می‌گویند که مشکل واقعی کجاست. من به محموله های دیرهنگام، کالاهای آسیب دیده، برچسب های اشتباه، تحویل ناموفق و شکاف های مکرر موجودی نگاه می کنم. اگر همان مشکل بیش از یک بار ظاهر شود، آن را به عنوان یک مشکل فرآیندی در نظر می‌گیرم، نه یک مورد یکباره. اینجاست که ارتباطات تیمی تفاوت ایجاد می کند. من از کارکنان فروش، انبار و کارکنان تحویل می خواهم که برای یک موضوع از یک زبان استفاده کنند. اگر یک نفر برای همان رویداد بگوید «تاخیر» و دیگری بگوید «مشکل مسیر»، رفع مشکل به هم می‌خورد. من یک کد واضح را برای هر مشکل ترجیح می دهم. ضبط کوتاه، ساده و آسان. نظر من این است که توزیع خوب باید آرام باشد. بدون تماس هراس. بدون شکار سهام لحظه آخری. بدون سرزنش بی پایان مشتری باید محصول را به آرامی دریافت کند و تیم باید بداند که در مرحله بعد چه کاری انجام دهد. یک راه عملی برای رفع توزیع این است: - قبل از انتقال سهام، تقاضا را بخوانید - موجودی را با نوع انبار مطابقت دهید - مسیرها را ساده نگه دارید - داده‌های استثنا را تماشا کنید - فرآیند را مرور کنید اغلب من دنبال یک سیستم کامل نیستم. من به دنبال یک پایدار هستم. یک طرح توزیع پایدار به کسب و کار کمک می کند ثابت بماند و کار ثابت رشد را آسان تر می کند. وقتی به تنظیمات توزیع ضعیف نگاه می‌کنم، نمی‌پرسم "چرا همه چیز خراب است؟" من می پرسم، "شکاف بین تقاضا، موجودی و تحویل کجاست؟" این سوال معمولاً من را به راه حل واقعی راهنمایی می کند.

شکست سال دوم اغلب بی سر و صدا شروع می شود. وقتی دانش‌آموزی هنوز از عادت‌های سال اول استفاده می‌کند، مرور را نادیده می‌گیرد و منتظر می‌ماند تا هفته امتحان به نتیجه برسد، آن را می‌بینم. کار در ابتدا خطرناک به نظر نمی رسد. سپس یادداشت های از دست رفته، وظایف دیرهنگام و نمرات ضعیف شروع به انباشته شدن می کنند. استرس به سرعت افزایش می یابد و اعتماد به نفس با آن کاهش می یابد. من شکست سال دوم را به عنوان یک مسئله استعداد تلقی نمی کنم. من با آن به عنوان یک مشکل سیستم برخورد می کنم. اکثر دانش آموزان به رویای بزرگتر نیاز ندارند. آنها به یک روال تمیزتر نیاز دارند. من با بررسی بار در هر هفته شروع می کنم. من هر کلاس، کار، مسابقه و پروژه را در یک مکان یادداشت می کنم. من می خواهم دانش آموز تصویر کامل را ببیند. مشکلات زیادی از کار پنهان می آید. وقتی دانش‌آموزی می‌گوید: «فقط یک مقاله داشتم»، اغلب سه کار کوچک، دو مطالعه و یک مسابقه را پیدا می‌کنم که همه در پس‌زمینه قرار دارند. من هم به عادت تاخیر نگاه می کنم. بسیاری از دانش‌آموزان منتظر می‌مانند تا «احساس آمادگی کنند». این احساس غیر قابل اعتماد است. به آنها می گویم که با ده دقیقه شروع کنند، نه یک بلوک کامل مطالعه. ده دقیقه ذهن را به حرکت وا می دارد. یک صفحه خالی کمتر ترسناک می شود. یک شروع کوچک اغلب یک وعده طولانی را شکست می دهد. یک مثال واقعی در ذهنم می ماند. من با یک دانشجوی سال دوم بازرگانی کار کردم که مهلت های مطالعه موردی را از دست می داد. به من گفت کار سختی نیست. مسئله این بود که او پرونده را دیر باز کرد، سپس احساس کرد گم شده است، سپس دوباره از آن اجتناب کرد. روال او را تغییر دادیم. او هر تکلیف را در همان روزی که رسید باز کرد، سه یادداشت ساده نوشت و هر هفته یک سوال در کلاس پرسید. نمرات او در یک روز جهش نکرد. آنها ثابت شدند و ثابت برای متوقف کردن سر خوردن کافی بود. به خواب و انرژی هم توجه دارم. مغز خسته بیشتر فراموش می کند، کندتر مطالعه می کند و به فشار واکنش بدی نشان می دهد. برخی از دانش‌آموزان خود را به دلیل تمرکز ضعیف سرزنش می‌کنند، در حالی که مشکل اصلی استراحت ضعیف است. از آنها می‌خواهم که ساعت خواب شب‌های مدرسه نزدیک باشد. از آنها می خواهم تا دیروقت سراسیمه درس نخوانند. یک ذهن روشن سریعتر از یک ذهن فرسوده یاد می گیرد. کار دیگری که انجام می دهم این است که کارهای بزرگ را به قطعات کوچک تقسیم می کنم. یک مقاله طولانی می تواند سنگین به نظر برسد، بنابراین آن را به موضوع، طرح کلی، منابع، پیش نویس و مرور تقسیم می کنم. یک واحد ریاضی می تواند واضح و سخت باشد، بنابراین من آن را به فرمول ها، نمونه سوالات و بررسی خطاها تقسیم می کنم. این باعث می شود کار کمتر ترسناک باشد. همچنین یک مسیر قابل مشاهده را به دانش آموز می دهد. من از بررسی اشتباه نیز استفاده می کنم. بسیاری از دانش آموزان فقط به نمره نهایی نگاه می کنند. از آنها می خواهم به اشتباهات نگاه کنند. آیا این یک مرحله از دست رفته، خواندن ضعیف، استفاده ضعیف از زمان، یا یک فرض اشتباه بود؟ اگر همان اشتباه دو بار ظاهر شود، نیاز به اصلاح دارد، نه بیشتر خودسرزنش کردن. من این قسمت را دوست دارم زیرا شکست را به داده های مفید تبدیل می کند. وقتی دانش آموزی احساس می کند گم شده است، به او می گویم زودتر از او کمک بخواهند. نه بعد از افت نمره نه بعد از بدتر شدن روحیه. کمک اولیه می تواند از طرف یک معلم، یک معلم خصوصی، یک همکلاسی یا یک گروه مطالعه باشد. من دانش‌آموزان ساکت را دیده‌ام که وقتی از انجام هر موضوعی به تنهایی دست بردارند، به سرعت پیشرفت می‌کنند. من همچنین یک قانون را در ذهن دارم: تلاش یک سال را کپی نکنید و انتظار نتایج سال دوم را داشته باشید. سال دوم اغلب سرعت بیشتر، ساختار بیشتر و خودکنترلی بیشتر می خواهد. دانش آموزی که از آن جان سالم به در می برد همیشه باهوش ترین نیست. اغلب این کسی است که مرتب می ماند، سؤالات واضح می پرسد و از تمرکز روزانه محافظت می کند. اگر مجبور بودم یک پیام را برای جلوگیری از شکست سال دوم حفظ کنم، این را حفظ می کردم: منتظر فشار نباشید تا به یک برنامه تبدیل شود. در حالی که کار هنوز قابل مدیریت است، برنامه را بسازید. این عادت بعداً درد زیادی را نجات می دهد. آیا علاقه مند به یادگیری بیشتر در مورد روندها و راه حل های صنعت هستید؟ با ninghong تماس بگیرید: mr.zhu@leenhooelec.com/WhatsApp 18368757627.

کاتلر، فیلیپ، 2022، رابینز مدیریت بازاریابی، استفن پی، 2021، رفتار سازمانی هریس، تام و جان اسمیت، 2020، ایمنی الکتریکی عملی برای تنظیمات اداری و خانگی Mangan, J, Lalwani, C, and Butcher, T, 2023, Global Logistics20, Difernie, Jean, Global Logistics, Difer نگهداری پیشگیرانه برای سیستم های صنعتی کوچک براون، سارا، 2024، عادات مطالعه و عملکرد تحصیلی در سال دوم