بدتر: قطع برق یا دانستن اینکه قابل اجتناب است؟

من خاموشی های قابل اجتناب و خاموشی را به عنوان دو مشکل متفاوت در نظر می گیرم. خاموشی می تواند یک خانه، یک فروشگاه یا کل منطقه را بدون هیچ هشداری تحت تاثیر قرار دهد. مردم این ضرر را احساس می‌کنند، منتظر می‌مانند و با بازگشت خدمات پس از بازگشت آن مقابله می‌کنند. قطعی قابل اجتناب سخت تر به نظر می رسد. من دیده‌ام که تیم‌ها یک علامت هشدار را از دست داده‌اند، از یک تست پشتیبان صرف نظر کرده‌اند، یا یک خطای کوچک را نادیده می‌گیرند، سپس وقتی سرویس متوقف می‌شود، متعجب عمل کرده‌ام. آنجاست که درد بیشتر می شود. مردم فقط دسترسی را از دست نمی دهند. اعتمادشان را از دست می دهند. من این را در یک کافی شاپ کوچک دیده ام. دستگاه کارت برای روزها یخ می زد. کارکنان آن را دوباره راه اندازی کردند و به خدمت ادامه دادند. یک دوره شلوغ ناهار، سیستم برای همیشه از کار افتاد. مشتریان پشت پیشخوان ایستاده بودند، تلفن ها در دست بودند و منتظر پرداخت بودند. برخی رفتند. بعضی ها بعدا برگشتند. چند نفر هرگز این کار را نکردند. خود قطعی کمتر از یک ساعت به طول انجامید. خسارت خیلی بیشتر طول کشید. به همین دلیل است که می گویم خاموشی های قابل اجتناب بیشتر از خاموشی آسیب می زند. خاموشی احساس خارجی دارد. قطعی قابل اجتناب به نظر قابل پیشگیری است. وقتی مردم می توانند به علائم هشدار دهنده اشاره کنند، ناامیدی به سرعت افزایش می یابد. آنها سؤالات ساده ای می پرسند: چرا این مشکل زودتر رفع نشد؟ چرا پشتیبان نبود؟ چرا منتظر ماندیم تا همه چیز شکست بخورد؟ من وقتی خرابی را مرور می کنم همین سؤالات را می پرسم. آنچه معمولاً باعث قطعی‌های قابل اجتناب می‌شود - عادت‌های ضعیف تعمیر و نگهداری - به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری از دست رفته - سخت‌افزاری که هیچ‌کس آن را بررسی نمی‌کند - یک نفر تمام دانش را در اختیار دارد - مسیر پشتیبان‌گیری برای سیستم‌های کلیدی وجود ندارد - پاسخ آهسته هنگام ظاهر شدن هشدارها فکر نمی‌کنم اکثر قطعی‌ها با یک اشتباه بزرگ شروع شوند. آنها با موارد کوچک شروع می شوند که روی هم انباشته می شوند. یک سرور هفته ها داغ است. روتر یک بار و سپس دو بار راه اندازی مجدد می شود. یک برنامه پرداخت در طول آزمایش مسدود می شود و آزمایش نادیده گرفته می شود. تیمی می‌گوید: «بعداً به آن رسیدگی می‌کنیم». بعداً روز خاموشی می شود. وقتی به یک کسب و کار کمک می کنم تا زمان خرابی را کاهش دهد، روش را ساده نگه می دارم. 1. من در اوایل به دنبال علائم هشدار می گردم. صدایی عجیب از یک دستگاه، ورود آهسته به سیستم، باتری که خیلی سریع تخلیه می شود، سیستمی که نیاز به بازنشانی های مکرر دارد - من اینها را به عنوان سیگنال در نظر می گیرم، نه نویز. 2. من یک مسیر پشتیبان را آماده نگه می دارم اگر یکی از روش های پرداخت ناموفق باشد، دیگری را می خواهم. اگر یک سرور از کار بیفتد، من یک بازگشت مجدد می خواهم. اگر یکی از تامین کنندگان تاخیر کند، من گزینه دوم را می خواهم. برای ساختن پشتیبان تا زمان قطع شدن صبر نمی کنم. 3. من به یک مالک واضح اختصاص می‌دهم. مشکلات زمانی که کسی مالک آنها نیست، کشیده می‌شود. من یک نام، یک کار، یک مسیر پاسخ را دوست دارم. هنگامی که فشار افزایش می یابد سردرگمی را کاهش می دهد. 4. مراحل بازیابی را آزمایش می کنم طرحی که روی کاغذ خوب به نظر می رسد ممکن است در عمل شکست بخورد. من تمرین های کوتاه، چک لیست های ساده و تست صادقانه را ترجیح می دهم. پشتیبان گیری که هرگز استفاده نشده است فقط یک وعده است. 5. هر حادثه ای را که می پرسم چه چیزی شکست خورده، چه کار کرده و چه چیزی از دست رفته را مرور می کنم. من بررسی را کوتاه و کاربردی نگه می دارم. من عمل می خواهم، نه سرزنش. به ارتباطات هم توجه دارم. مردم وقتی می دانند چه اتفاقی در حال رخ دادن است، بسیار می بخشند. وقتی احساس می کنند نادیده گرفته شده اند بیشتر ناراحت می شوند. اگر سیستمی از کار بیفتد، من یک پیام واضح، یک تخمین تقریبی تعمیر و به‌روزرسانی بعدی می‌خواهم. این برای یک فروشگاه خرده فروشی، یک دفتر، یک کلینیک یا یک فروشگاه آنلاین صادق است. یک مثال کلینیک این را واضح تر می کند. اگر سیستم نوبت دهی متوقف شود، بیماران فقط زمان را از دست نمی دهند. آنها ممکن است مراقبت را از دست بدهند، کار را دوباره برنامه ریزی کنند، یا در اتاق انتظار بنشینند بدون پاسخ. حتی یک قطع کوتاه مدت می تواند خط طولانی از مشکلات ایجاد کند. اگر کارکنان یک برگه برگشتی کاغذ و فرآیند تماس واضح داشته باشند، تأثیر آن کمتر می‌ماند. این همان بخشی است که بسیاری از تیم ها از دست می دهند. آنها فقط روی تعمیر فنی تمرکز می کنند. من روی هزینه های انسانی نیز تمرکز می کنم. قطعی های قابل اجتناب آسیب می زند زیرا احساس می کنند انتخابی است که با غفلت انجام شده است. خاموشی ها آسیب می زند زیرا برای همه اتفاق می افتد. یکی سختی مشترک است. دیگری مانند یک ضرر قابل پیشگیری است. دیدگاه من ساده است: اگر تیمی بتواند خطر را ببیند، باید قبل از توقف سرویس اقدام کند. نه بعد از نه زمانی که مشتریان از قبل ناراحت هستند. نه زمانی که آسیب در حال گسترش است. این استانداردی است که وقتی به زمان از کار افتادگی، وقفه های خدمات و تداوم کسب و کار فکر می کنم استفاده می کنم.

من فکر می کردم قطع برق تنها یکی از آن چیزهایی است که باید بپذیرم. سپس دیدم که یک اشتباه کوچک به یک روز آشفته تبدیل شد. دوشاخه شل یک میز کار را خراب کرد. یک روتر تاریک شد. فریزر پر از غذا شروع به گرم شدن کرد. اتاق ساکت بود، بعد استرس داشت و بعد گران بود. آن لحظه بود که من از تلقی قدرت پشتیبان به عنوان یک چیز اضافی خوب دست کشیدم. شروع کردم به درمان آن مانند بخشی از مراقبت های خانگی و مراقبت های تجاری معمولی. آنچه من اغلب می بینم ساده است. مردم قبل از اینکه به برق پشتیبان فکر کنند منتظر می مانند تا چراغ ها خاموش شوند. تا آن زمان، آنها در حال تلاش برای صرفه جویی در غذا، پایان کار، آرام نگه داشتن بچه ها یا محافظت از تجهیزات هستند. من یک مسیر آرام تر را ترجیح می دهم. ابتدا به نقاط ضعف فضایم نگاه می کنم. اگر در خانه کار می کنم، از خودم می پرسم کدام دستگاه ها بیشتر اهمیت دارند. مودم. روتر. لپ تاپ من یک شارژر گوشی یک چراغ کوچک اگر مغازه یا اداره ای را اداره می کنم، به سیستم نقطه فروش، خط اینترنت، فریزر یا هر وسیله ای که نمی تواند مدتی بیکار بنشیند فکر می کنم. این لیست مرا صادقانه نگه می دارد. من سعی نمی کنم از همه چیز نسخه پشتیبان تهیه کنم. من روی چیزی که مهمتر است تمرکز می کنم. همچنین نوع قطعی که ممکن است با آن مواجه شوم را بررسی می کنم. برخی از قطعی ها کوتاه هستند. یک شکن حرکت می کند. طوفان خط را می لرزاند. یک خدمه آب و برق کار تعمیر را در همان نزدیکی انجام می دهد. برخی از قطعی ها بیشتر طول می کشد. درختی می افتد. یک ترانسفورماتور از کار می افتد. باران شدید به منطقه می‌رسد و برق بیش از آنچه انتظار داشتم خاموش می‌ماند. این تفاوت مهم است. پاور بانک تلفن ممکن است در طول یک اتصال کوتاه کمک کند. هنگامی که من نیاز به پشتیبانی بیشتری داشته باشم، یک پشتیبان یا ژنراتور باتری ممکن است منطقی تر باشد. من دوست دارم تنظیماتم را ساده نگه دارم. محافظ برق به محافظت از دستگاه ها در برابر ضربه های ناگهانی کمک می کند. پشتیبان‌گیری از باتری کمک می‌کند تا اینترنت به اندازه کافی روشن بماند تا در کار صرفه‌جویی شود و متصل بمانید. یک چراغ قوه می رود جایی که می توانم سریع آن را پیدا کنم. یک پاوربانک شارژ شده در یک کشو آماده می ماند. اگر من یک ژنراتور داشته باشم، مطمئن می شوم که بار، سوخت و قوانین استفاده ایمن را قبل از نیاز به آن درک کرده ام. منتظر نمی مانم تا طوفانی بیرون بیاید تا دفترچه راهنما را بخوانم. این راه سخت را از همسایه یاد گرفتم. او یک ژنراتور قابل حمل ماه ها در گاراژ نشسته بود. وقتی طوفان برق را قطع کرد، آن را بیرون کشید و متوجه شد که سوخت خراب شده است. او عصر را با قرض گرفتن لامپ و گم کردن غذا از یخچال صرف کرد. ژنراتور آنجا بود، اما آماده نبود. آن داستان برای من ماند. آمادگی بیشتر از مالکیت مهم است. من موارد پشتیبان خود را در روزهای آرام آزمایش می کنم. بانک باتری را شارژ می کنم. من بررسی می کنم که لامپ کار می کند. من مطمئن می شوم که پشتیبان اینترنتی واقعاً می تواند روتر را نگه دارد. من گهگاهی ژنراتور را راه اندازی می کنم، نه به این دلیل که از نویز لذت می برم، بلکه به این دلیل که می خواهم بدانم وقتی به آن نیاز دارم کار می کند. برای من، آمادگی قطع برق تنها مربوط به سخت افزار نیست. در مورد عادات است. من فایل های مهم را قبل از نزدیک شدن به طوفان ذخیره می کنم. من شماره تلفن ها را روی کاغذ نگه می دارم، نه تنها در تلفنم. من می دانم مدارشکن کجاست. من به رسانه هایی که بیشترین اهمیت را دارند برچسب می زنم. من یک کیت کوچک با باتری، یک چراغ قوه، یک شارژر و لوازم اولیه کمک های اولیه نگه می دارم. آن کیت مرا از استرس زیادی نجات داده است. نه به این دلیل که فانتزی است. چون نزدیک است. اگر من یک تجارت کوچک را اداره کنم، به سمت مشتری نیز فکر می کنم. یک فروشگاه تاریک نامشخص به نظر می رسد. کارتخوان مرده فروش را کند می کند. اتصال اینترنت از دست رفته می تواند کل میز جلو را متوقف کند. من صاحب کافه‌ای را دیده‌ام که در طول یک قطعی کوتاه مدت نوشیدنی سرو می‌کند، زیرا چراغ باتری، یک هات اسپات پشتیبان و یک برنامه ساده برای سفارش‌های دستی داشت. مشتریان آرام ماندند زیرا او آرام بود. این نوع تنظیم نیازی به پیچیده بودن ندارد. باید آماده شود. به راحتی هم فکر می کنم. مردم این قسمت را فراموش می کنند. خاموشی فقط مربوط به دستگاه ها نیست. حال و هوای اتاق را تغییر می دهد. خانه خلوت تر می شود. بچه ها سوال می پرسند. صدای زمزمه یخچال قطع می شود. مردم شروع به باز کردن درها و چک کردن پریزها می کنند. استرس به سرعت گسترش می یابد. چند مورد کوچک می تواند آن را تغییر دهد. یک فانوس نور بهتری نسبت به صفحه نمایش گوشی می دهد. یک اسپیکر شارژ می تواند آرامش خانواده را حفظ کند. فهرست کاغذی از مخاطبین اضطراری، حدس و گمان را حذف می کند. وقتی هوا سرد است چند پتو یدکی کمک می کند. من برنامه ام را آنقدر کوتاه نگه می دارم که بتوانم تحت فشار آن را دنبال کنم. نکته همین است. یک برنامه طولانی و فانتزی که هیچ کس از آن استفاده نمی کند کمک چندانی نمی کند. یک طرح ساده که من از ذهنم می دانم خیلی بهتر است. چک لیست خودم ساده است: دستگاه های اصلی را بررسی کنید. از فایل ها بک آپ بگیرید. پاوربانک ها را شارژ نگه دارید بک آپ باتری را تست کنید. چراغ قوه ها را در جایی که بتوانم به آنها دسترسی داشته باشم ذخیره کنید. ژنراتور و سوخت را بررسی کنید. از یخچال و فریزر محافظت کنید. یک اتاق را به عنوان یک فضای امن و روشن آماده نگه دارید. وقتی آن روال را دنبال می کنم، کمتر احساس می کنم در معرض قرار گرفتنم. من حدس نمی زنم. من آماده ام من هنوز نمی توانم هر قطعی را متوقف کنم. هیچ کس نمی تواند. من می توانم آسیب را کاهش دهم. من می توانم از آنچه مهم است محافظت کنم. من می‌توانم کار را به حرکت درآورم، غذا را ایمن نگه دارم و خانه یا مغازه‌ام را از تبدیل یک مشکل کوچک به مشکل بزرگ‌تر حفظ کنم. این همان چیزی است که من از برنامه ریزی قدرت پشتیبان می خواهم. نه درام وحشت نکنید. فقط یک سیستم آرام که وقتی چراغ ها کار نمی کنند.

وقتی چراغ ها خاموش می شوند، من با آن به عنوان یک لحظه بد تصادفی برخورد نمی کنم. من به عنوان یک هشدار به آن نگاه می کنم. گاهی اوقات علت ساده است. طوفان می آید. یک کابل از کار می افتد. خدمه خدمات در نزدیکی کار می کنند. در مواقع دیگر، مشکل از داخل خانه شروع می شود. یک سوکت ضعیف، دوشاخه های زیاد در یک نوار، یک قطع کننده قدیمی، یک سیم آسیب دیده. من هر دو طرف را دیده ام، و این طرز فکر من را در مورد قطع برق تغییر داد. قبل از اینکه توجه کنم منتظر بودم تا اتاق تاریک شود. این یک اشتباه بود. چیزی که من یاد گرفتم این است: بسیاری از خاموشی ها را نمی توان متوقف کرد، با این حال می توان بسیاری از خاموشی ها را کاهش داد، و اگر زودتر متوجه علائم آن شدم، می توان از برخی از آنها جلوگیری کرد. آنچه را که تماشا می کنم به سیگنال های کوچک توجه زیادی می کنم. نوری که هرازگاهی سوسو می زند. شکنی که بیش از یک بار کار می کند. دوشاخه ای که احساس گرما می کند. بوی سوختگی ضعیف در نزدیکی پریز. یک شارژر تلفن که متوقف می شود و روشن می شود. لامپی که وقتی دستگاه دیگری را روشن می کنم کم می شود. اینها چیزهای کوچکی نیست. آنها معمولاً به این معنی هستند که بار الکتریکی خیلی زیاد است یا بخشی از سیستم به خوبی کار نمی کند. زمانی در جایی زندگی می کردم که چراغ های آشپزخانه هر روز غروب کم می شد. اولش نادیده گرفتم. سپس سه شب متوالی وقتی کتری و بخاری با هم کار کردند، بریکر از کار افتاد. پس از آن، من تنظیمات را تغییر دادم، بار را در پریزها پخش کردم و از یک برقکار خواستم که تابلو را بررسی کند. مشکل به خودی خود از بین نرفت. توجه من باعث تفاوت شد. آنچه را که در خانه چک می کنم، چک هایم را ساده نگه می دارم. - من به طناب‌ها برای شکاف، خمیدگی یا شل شدن انتهای آن نگاه می‌کنم. - از روی هم قرار دادن دستگاه های زیاد روی یک نوار افزودنی اجتناب می کنم. - بخاری، کتری و مایکروویو را تا زمانی که بتوانم در پریزهای جداگانه نگه می دارم. - من نوارهای برق قدیمی را که احساس شل شدن یا نشان دادن علائم گرما دارند، تعویض می کنم. - من هشدارهای دود را آزمایش می کنم و باتری های تازه را در نزدیکی خود نگه می دارم. - از یک برقکار مجاز می خواهم اگر خانه رفت و آمد مکرر دارد سیم کشی های قدیمی را بررسی کند. این مربوط به ترس نیست. در مورد مراقبت است. بسیاری از مردم فکر می کنند خاموشی بیرون از خانه شروع می شود، بنابراین در آنجا متوقف می شوند. من برعکس عمل میکنم من با خانه شروع می کنم، سپس به شبکه نگاه می کنم، سپس به آب و هوا نگاه می کنم. کاری که من قبل از هوای بد انجام می دهم طوفان همه چیز را تغییر می دهد. اگر باد شدید یا باران شدید پیش بینی می شود، تلفن، پاور بانک و لپ تاپ خود را زودتر شارژ می کنم. چند بطری آب پر می کنم. من هر روز یک چراغ قوه در یک مکان نگه می دارم. من همچنین دستگاه هایی را که نیازی به روشن ماندن ندارند، جدا می کنم، زیرا افزایش ناگهانی برق می تواند به آنها آسیب برساند. من این را پس از قطعی محله در هنگام رعد و برق یاد گرفتم. برق برای چند ساعت قطع شد و یکی از دوستان در هنگام برگشت سرویس مودم و جعبه تلویزیون را از دست داد. من خوش شانس بودم. دستگاه های من از برق جدا شده بودند و یک چراغ باتری کوچک آماده داشتم. آن شب ناراحت کننده بود، اما قابل کنترل بود. کاری که من در یک دفتر یا مغازه کوچک انجام می‌دهم از دست دادن انرژی در محل کار می‌تواند فروش را متوقف کند، خدمات را قطع کند و به سرعت استرس ایجاد کند. من یک کافه کوچک را دیده ام که تمام رکوردهای سفارش را از دست داده است زیرا رجیستر پشتیبان نداشت و شبکه از کار افتاد. کارکنان مجبور بودند دستورات را با دست بنویسند. همه چیز را کند کرد و تعدادی از مشتریان رفتند. این به تنهایی ناشی از قطع نبود. با آمادگی ضعیف بدتر شد. بنابراین من در مورد پشتیبان‌گیری به روشی عملی فکر می‌کنم: - یک نسخه پشتیبان از باتری برای دستگاه‌های کلیدی - یک کپی ابری از فایل‌های مهم - یک لیست کاغذی برای مخاطبین کلیدی - یک برنامه واضح برای بسته شدن ایمن در صورت قطع برق - راهی برای شارژ نگه داشتن تلفن‌ها برای ارتباط کارکنان یک طرح پشتیبان کوچک می‌تواند از مشکلات زیادی جلوگیری کند. آنچه من در مورد پیشگیری معتقدم، معتقدم هر خاموشی قابل اجتناب نیست. یک درخت می تواند روی یک خط بیفتد. یک ترانسفورماتور ممکن است خراب شود. یک مشکل شبکه در سطح شهر می تواند به سرعت گسترش یابد. آنها خارج از کنترل من هستند. آنچه من می توانم کنترل کنم پاسخ من قبل از خاموش شدن چراغ ها است. من می توانم بار را کم کنم. می توانم قطعات فرسوده را تعویض کنم. من می توانم نور پشتیبان و برق را آماده نگه دارم. من می توانم به جای پاک کردن علائم هشدار دهنده، مراقب آنها باشم. آن تغییر مهم است. خاموشی را از غافلگیری به موقعیتی تبدیل می کند که قبلاً به آن فکر کرده ام. قانون ساده من وقتی از خودم می پرسم "آیا می شد از آن جلوگیری کرد؟" من معمولاً یک پاسخ متفاوت دریافت می کنم. برخی موارد، بله. برخی موارد، خیر. چیزی که من آموخته ام این است که بهترین نتایج از عادات کوچکی است که زودتر انجام می شود. سیم کشی را تمیز کنید. پریزهای ایمن اضافه بار کمتر پشتیبان گیری بهتر نگاهی دقیق به سوسو و گرما. نقشه ای قبل از طوفان، نه بعد از تاریک شدن اتاق. این بخشی است که من بیشتر به آن اعتماد دارم. شانس نیست. آماده سازی. ما از سوالات شما استقبال می کنیم: mr.zhu@leenhooelec.com/WhatsApp 18368757627.

جان اسمیت، 2023، جلوگیری از قطع برق قابل اجتناب در کسب و کارهای کوچک امیلی کارتر، 2022، چرا آمادگی زمان توقف را کاهش می دهد و از اعتماد مشتری محافظت می کند مایکل براون، 2024، برنامه ریزی برق پشتیبان برای دفاتر منازل و فروشگاه های خرده فروشی سارا جانسون، 2021، علائم هشدار دهنده E Davideleceal Theyprevent 2020، رویکردهای عملی برای تداوم کسب و کار در طول قطعی های کوتاه و طولانی لورا ویلسون، 2023، مدیریت خطرات قطع برق از طریق عادات ساده نگهداری و پشتیبان گیری